Uit een nieuwe studie blijkt dat de Oost-Antarctische ijskap ongeveer 9.000 jaar geleden een enorme terugtrekking heeft ondergaan, aangedreven door een sterke feedbacklus gevormd door de interactie van smeltend ijs en oceaanstromingen. Door mariene sedimentkernen en geologische onderzoeksgegevens uit de Luzholm-baai te analyseren, bevestigde een onderzoeksteam bestaande uit het National Polar Research Institute van Japan en verschillende internationale instellingen dat grote hoeveelheden warm diep water naar de Oost-Antarctische kust stroomden, waardoor ijsplaten instortten. Nadat de ijsplaat is afgebroken, stroomt het ijs in het binnenland sneller naar de oceaan, waardoor de ijskap verder wordt teruggedrongen.
Onderzoek toont aan dat het smelten van de Antarctische ijskap niet alleen beperkt is tot een bepaald gebied, maar zich ook naar andere gebieden kan verspreiden als gevolg van de koppeling van oceaanstromingen, waardoor een ‘cascading positive feedback’-fenomeen ontstaat. Dat wil zeggen dat het smelten in één gebied de terugtrekking van ijs in andere gebieden zal versnellen. Dit mechanisme helpt wetenschappers de kortetermijninstabiliteit van de Antarctische ijskap te begrijpen.
Het team gebruikte berylliumisotopenanalyse en verschillende geochemische methoden om de historische veranderingen in de regionale omgeving te reconstrueren. De resultaten laten zien dat ongeveer 9.000 jaar geleden de instroom van Circumpolair Warm Diep Water (CDW) in Antarctica aanzienlijk was toegenomen, en dat de drijvende ijsplaten instortten, wat resulteerde in een versnelde instroom van ijs in het binnenland.
Uit simulatieresultaten blijkt dat smeltwater uit andere gebieden van Antarctica (zoals de Ross Ice Shelf) ook via zeestromingen naar Oost-Antarctica zal worden overgebracht. Dit effect versterkt de gelaagdheid van het oceaanwater en vermindert de opwaartse vermenging van koud water, waardoor het voor warm diep water gemakkelijker wordt om naar het continentaal plat te stromen, waardoor het smelten van de ijskap verder wordt veroorzaakt. Het resultaat is een zichzelf versterkende lus: smeltwater verbetert de stratificatie, bevordert het binnendringen van warm water en veroorzaakt meer smelten.
Deze studie levert sterk bewijs voor het wijdverbreide, zichzelf versterkende smelten van de Antarctische ijskap. Hoewel de bovengenoemde gebeurtenissen plaatsvonden tijdens de warme periode van het Holoceen, 9.000 jaar geleden, zijn vergelijkbare fysieke mechanismen ook van toepassing op de huidige opwarming van de aarde. Moderne waarnemingen hebben gedocumenteerd dat delen van West-Antarctica, zoals de Thwaites- en Pine Island-gletsjers, zich snel terugtrekken omdat warm, diep water de bodem erodeert. Als zich een soortgelijk feedbackmechanisme voordoet, heeft het lokale smelten het potentieel om het algehele verlies van de ijskap te versnellen en de mondiale zeespiegel aanzienlijk te doen stijgen.
Deze studie combineert de inspanningen van meer dan 30 instellingen en maakt gebruik van analyse van sedimentair gesteente, kosmogene nuclidendatering en klimaat-oceaanmodelleringsmethoden om de complexe interactie tussen de Oost-Antarctische ijskap en het oceaanstromingssysteem na te bootsen. Professor Yusuke Suganuma, de leider van de studie, zei: "Deze studie levert belangrijke gegevens en modelleringsfundamenten op om veranderingen in de Antarctische ijskap in de toekomst nauwkeuriger te kunnen voorspellen. Het cascade-feedbackmechanisme dat in de studie is ontdekt, laat zien dat lokale veranderingen in het milieu mondiale gevolgen kunnen veroorzaken."
Samengesteld uit /ScitechDaily