Onlangs publiceerde de buitenlandse media Tech4gamers een artikel waarin het fenomeen "spelers kopen meer games dan ze spelen" wordt bestudeerd. De outlet beweert dat moderne gamers veel meer games kopen dan ze daadwerkelijk kunnen voltooien, en vreemd genoeg neemt dit fenomeen alleen maar toe. Grote digitale gamebibliotheken lijken een ereteken te zijn, waarbij veel gamers honderden games bezitten, waarvan ze de meeste bijna nooit lanceren. Er zit veel meer achter dit gedrag dan alleen maar impulsieve consumptie.
In de eerste plaats is de ‘achterstand van game-inventaris’ een onderdeel van het gamingveld geworden. Voor de spelers van vandaag is het proces van het kopen van games buitengewoon handig geworden en er stromen voortdurend verschillende kortingen binnen. Daarom kunnen spelers gemakkelijk veel spellen kopen. Bovendien komen er ook regelmatig game-releases uit, wat spelers uiteindelijk aanmoedigt om te hamsteren.
Ten tweede: terwijl het kopen van een game een vrijwel moeiteloze en onmiddellijke dosis dopamine oplevert, vereist het starten van een nieuw spel een investering van aandacht, emotie en tijd. Naarmate mensen ouder worden en drukke banen hebben, worden deze steeds moeilijker uit te voeren. Bovendien is het voorgevoel van een game vaak spannender dan de daadwerkelijke ervaring. Spelers stellen zich graag voor hoe het zou zijn om een AAA-meesterwerk van 100 uur te spelen... Het kopen van een game vertegenwoordigt een mogelijkheid en symboliseert het toekomstige plezier, de ontspanning, de opwinding en het gevoel van voldoening in een hobby waar de speler echt van houdt.
Bovendien betekent het daadwerkelijk spelen van deze spellen dat je geconfronteerd wordt met verschillende mogelijkheden, zoals dat het spel niet kan worden geopend, niet kan worden gespeeld, niet leuk genoeg is, te moeilijk is, of eenvoudigweg geen tijd heeft om het level te voltooien, enz. Gamers kiezen er dus voor om deze mogelijkheden niet onder ogen te zien, maar in plaats daarvan steeds meer spellen te hamsteren, te genieten van de vreugde om ze te kopen en ernaar uit te kijken ze te spelen – spellen die ze misschien nooit echt zullen spelen.
Er is ook het lidmaatschapsabonnementssysteem dat het eigendomsconcept van spelers volledig heeft veranderd. Diensten als Microsoft Game Pass en Sony PlayStation Plus maken van games een eindeloos buffet. Spelers selecteren niet langer zorgvuldig een game, maar bladeren door een enorme gamebibliotheek, waarbij ze altijd het gevoel hebben dat er betere games op hen wachten. De moderne gamecultuur moedigt dit gedrag ook aan, aangezien digitale winkels in de eerste plaats zijn ontworpen om de consumptie te maximaliseren. Paradoxaal genoeg leiden meer keuzes echter tot minder speeltijd.
Want wanneer spelers met te veel keuzes worden geconfronteerd, begint de beslissingsmoeheid toe te slaan. In plaats van zich te concentreren op een enkele game-ervaring, hebben ze de neiging om door verschillende games te dwalen en uiteindelijk helemaal op te geven. Als een deel van een game hen verveelt, gaan moderne gamers onmiddellijk door naar een andere game om die dopamine-hit te krijgen.
Tech4gamers zei: "Uiteindelijk is het geen slechte zaak om meer games te kopen dan je kunt spelen. Voor veel mensen is het verzamelen van games een hobby geworden. Het kopen van games kan ontspannend zijn, zoals een bezoek aan een boekwinkel of het organiseren van een afspeellijst. Niet elk spel hoeft zijn waarde te bewijzen door zijn volledigheid in je gamebibliotheek. Soms weegt de voldoening van het bezitten van een item veel zwaarder dan het plezier van het gebruiken ervan."