De richting waarin de game-industrie zich momenteel beweegt, is verwarrend. Nadat de gedwongen inclusiviteit en politieke expressie geleidelijk waren verdwenen, keerde de industrie niet meer terug naar de schepping zelf. In plaats daarvan raakte het bedrijf meer geobsedeerd door het maximaliseren van de winst, terwijl het de kernwaarde van spelplezier negeerde.
Voormalig Sony PlayStation-directeur Sean Lydon uitte onlangs zijn mening hierover. Hij is van mening dat de industrie zich moet concentreren op het maken van meer ‘leuke games’ in plaats van blindelings ‘winst’ en ‘gebruikerswaarde’ na te streven, omdat dit zal leiden tot een afname van de spelkwaliteit.
Leyden zei dat wanneer mensen nu games aan hem verkopen, ze zich concentreren op hoe ze geld kunnen verdienen, hoe groot de markt is en hoe ze het stimuleringsmechanisme moeten ontwerpen. "Ze begonnen hun pitch met te zeggen: 'Dit is hoe we geld verdienen, hoe we de hele doelmarkt gaan veroveren'", zei hij. "Ik moest ze onderbreken en zeggen: 'Wacht, waar is het leuke deel van het spel?'"
Leiden zei dat hij hen zou vragen wat het leuke van het spel is? Hoewel zakelijke overwegingen belangrijk zijn, zijn creativiteit en ervaring even cruciaal. De huidige game-industrie legt teveel nadruk op het economische model, maar negeert of de game-inhoud zelf echt uitstekend is.
Tegenwoordig zijn veel studio's geobsedeerd door het produceren van ultralange games van 80-100 uur om zo een hogere plakkerigheid van de speler na te streven. Daarentegen zijn 20-25 uur werken in een compacter tempo redelijker en bevorderlijker voor het beperken van de ontwikkelingskosten tot tientallen miljoenen dollars in plaats van tot honderden miljoenen dollars.
Veel spelers zijn het eens met het standpunt van Leiden, omdat te veel spellen hun oorspronkelijke plezier hebben verloren. Sommige studio's zijn echter nog steeds toegewijd aan het ontwikkelen van uitstekende werken, zoals "Death Stranding 2", "Light and Shadow: Expedition 33", "Two Shadows" enzovoort.