Wetenschappers hebben in Syrië een 50 miljoen jaar oud fossiel van een zeeschildpad ontdekt, Syriemys lelunensis. In de buurt van de Syrische stad Afrin heeft een internationaal team van wetenschappers, bestaande uit leden van het Senckenberg Center for Human Evolution and Paleoenvironment van de Universiteit van Tübingen, het fossiel ontdekt van een voorheen onbekende soort zeeschildpad. De soort, geleid door de Universiteit van São Paulo en genaamd "Syriemys lelunensis", dateert uit het vroege Eoceen, ongeveer 50 miljoen jaar geleden.
Carapax van Syriemys lelunensis: De geslachtsnaam combineert de Griekse woorden Συρία (Suría) en ἐμύς (emús), wat 'Syrië' en 'schildpad' betekent. Fotocredit: Wafa Adel Alhalabi
De vondst omvat een volledig bewaard gebleven afgietsel van de schaal, evenals delen van het buikschild, het bekken en de achterpoten. Dit is de eerste officieel beschreven fossiele soort van gewervelde dieren uit Syrië. Het fossiele schild is ovaal van vorm en goed bewaard gebleven, 53 cm lang en 44 cm breed.
“Deze skeletfragmenten uit het Eoceen werden in 2010 ontdekt tijdens explosies in de Al-Zarefeh-steengroeve bij Afrin en zijn gedurende 13 jaar opgeslagen in de kantoren van het Directoraat-Generaal voor Geologie en Minerale Hulpbronnen in Aleppo”, legt Wafa Adel Alhalabi uit, een Syrisch-Braziliaanse paleontoloog aan de Universiteit van São Paulo in Brazilië en de hoofdauteur van het onderzoek. Ze voegde eraan toe: “Samen met collega’s uit Brazilië, Syrië, Duitsland, Libanon en Canada kunnen we nu eindelijk een wetenschappelijke beschrijving van dit dier geven.”
De soort, Syriemys lelunensis, is het eerste en enige fossiele gewervelde dier dat tot nu toe officieel vanuit Syrië is beschreven. De ontdekking levert ook het vroegst bekende bewijs op van de Stereogenyini, een uitgestorven groep zijhalsschildpadden die meer dan 10 miljoen jaar eerder ontstonden.
Het fossiele materiaal omvat een volledig bewaard gebleven afgietsel van de binnenkant van het schild, evenals delen van de buikschelp, de bekkenbeenderen en de achterpoten - waarvan sommige in het afgietsel zelf zijn verwerkt. Om de ouderdom van de fossielen te bepalen, analyseerden de onderzoekers kleine foraminiferen die uit omliggende rotsen waren gehaald.
"Deze gepelde protozoa zijn cruciaal bij het bepalen van de ouderdom van schildpadfossielen," merkte Alhalabi op.
Wafa Adel Alhalabi bestudeert een nieuw ontdekte soort zeeschildpadden. Fotocredit: Wafa Adel Alhalabi
“Tegenwoordig zijn alle leden van de familie van zijhalsschildpadden semi-aquatische zoetwaterschildpadden. De nu uitgestorven zijhalsschildpadden leefden echter ook in zoutwateromgevingen. Daarom worden hun fossielen over de hele wereld gevonden: Zuid-Amerika, Noord-Amerika, het Caribisch gebied, Afrika en Oost-Azië”, legt Dr. Gabriel S. Ferreira van het Senckenberg Center for Human Evolution and Palaeoenvironmental Research aan de Universiteit van Tübingen uit.
Het huidige Syrië was gedurende het hele Krijt tot het late Mioceen (d.w.z. 145 miljoen jaar geleden tot ongeveer 5,3 miljoen jaar geleden) bedekt met zeewater. Gezien zo’n rijke maritieme geschiedenis was het vinden van zeeschildpadden geen verrassing voor Ferreira. "De ontdekking van Syriemys lelunensis voegt echter een nieuwe geografische locatie toe aan de verspreiding van de Stereogenyini - en er zijn duidelijke aanwijzingen dat deze groep schildpadden mogelijk afkomstig is uit de Middellandse Zee."
“De huidige situatie in Syrië is uiterst complex, en praten over fossielen lijkt een beetje onwerkelijk gezien de tragedie die daar plaatsvindt. Maar tegelijkertijd benadrukt de publicatie van deze ontdekking het potentieel van dit land en het feit dat de wetenschap daar nog steeds actief is”, benadrukt senior auteur professor Max Lange, hoofd van het Paleontologisch Laboratorium aan de Universiteit van Brazilië.
Het onderzoeksteam is van plan hun werk voort te zetten met een reeks artikelen met de titel ‘Chasing Syria’s Lost Time’. Deze serie artikelen is gebaseerd op materiaal dat door Rabbi Allah persoonlijk is waargenomen en door middel van fotografie is vastgelegd. “De titel is niet alleen bedoeld om de geologische geschiedenis van Syrië weer te geven, maar ook een periode van wetenschappelijke stagnatie in Syrië”, concludeerde Ferreira.
Samengesteld uit /ScitechDaily