Uit een recent onderzoek is gebleken dat elke persoon een unieke ‘pijnvingerafdruk’ in de hersenen heeft, die van persoon tot persoon kan variëren. Uit het onderzoek, uitgevoerd door de Universiteit van Essex in samenwerking met de Pain Neuroscience Group van de Ludwig Maximilians Universiteit van München, bleek dat snelle oscillaties in hersengolven geassocieerd met korte pijn en aanraking aanzienlijk varieerden tussen scans.
Historisch gezien werd gedacht dat deze hersengolven, bekend als gamma-oscillaties, de perceptie van pijn door de hersenen vertegenwoordigden. Vroege onderzoeken concentreerden zich echter vooral op collectieve gegevens en negeerden vaak verschillen tussen individuen, waarbij deze verschillen soms zelfs als louter "ruis" in de scans werden behandeld.
Dr. Elia Valentini van de afdeling Psychologie ontdekte dat gamma-oscillaties enorm varieerden in tijd, frequentie en locatie, en ongelooflijk genoeg vertoonden sommige mensen helemaal geen golven.
Dr. Valentini zei: "We hebben niet alleen voor het eerst extreme variabiliteit in gammareacties tussen individuen ontdekt, we hebben ook aangetoond dat individuele reactiepatronen in de loop van de tijd stabiel zijn. Dit patroon van populatievariabiliteit en individuele stabiliteit kan van toepassing zijn op andere hersenreacties, en het karakteriseren ervan kan ons in staat stellen individuele pijnvingerafdrukken in hersenactiviteit te identificeren."
De studie, gepubliceerd in de Journal of Neurophysiology, kon het patroon bij een andere laboratoriumdeelnemer in kaart brengen, wat aantoont dat het fenomeen kan worden gerepliceerd.
In het onderzoek werd gekeken naar gegevens van in totaal 70 mensen. Het experiment was verdeeld in twee onderzoeken, waarbij lasers werden gebruikt om pijn te veroorzaken. Over het geheel genomen bleek uit de experimenten dat de gammagolven van de proefpersonen 'zeer stabiel' waren en vergelijkbare individuele patronen produceerden wanneer ze werden gestimuleerd.
Interessant is dat sommige proefpersonen geen gammagolfrespons vertoonden toen ze pijn voelden, terwijl anderen een grote respons hadden.
Het is op dit moment nog niet bekend waarom dit verschil ontstaat, maar er wordt gehoopt dat dit als springplank zal dienen voor toekomstig onderzoek.
Dr. Valentini voegde hieraan toe: "Ik denk dat we terug moeten naar af, omdat de resultaten van eerdere onderzoeken naar de relatie tussen pijn en gamma-oscillaties niet representatief zijn voor alle deelnemers. Helaas kan dit kleine aantal de onderzoeksresultaten hebben beïnvloed en tot misleidende conclusies hebben geleid over de functionele betekenis van deze reacties. We zeggen niet dat gamma-oscillaties geen rol spelen bij pijnperceptie, maar als we gamma-oscillaties blijven kwantificeren zoals we tot nu toe hebben gedaan, kunnen we zeker de ware rol ervan niet vinden."
De onderzoekers hopen dat deze studie ook de manier zal veranderen waarop gamma-oscillaties in andere sensorische gebieden worden gemeten.