Het is relatief eenvoudig om lijm onder droge omstandigheden te laten plakken, maar het is veel moeilijker om lijm onder water te laten lijmen. Toch werkt een nieuwe biogebaseerde lijm niet alleen onder water, maar wordt hij ook sterker onder water.

De niet-giftige lijm is ontwikkeld door Gudrun Schmidt, universitair hoofddocent aan de Purdue University in Indiana, en zijn collega's. Het wordt voornamelijk gemaakt van zeïne (een eiwit gewonnen uit maïs) en tannines (afkomstig uit de gallen van eikenboomschors).

Door de lijm tussen twee voorwerpen te klemmen en ze onder water te houden, ontstaat er in eerste instantie een dunne huid. Prik er gewoon met uw vinger of iets dergelijks in om deze dunne huidlaag te breken. Op deze manier kan omringend water de lijm binnendringen en de hechtsterkte vergroten. De hechting is het grootst wanneer de watertemperatuur ongeveer 30ºC (86ºF) is.

Hoewel de exacte oorzaak van deze reactie niet helemaal duidelijk is, wijst Schmidt erop dat looizuur de voornaamste oorzaak is van hechting aan oppervlakken, en dat de moleculen van het zuur overeenkomsten vertonen met die in de natuurlijke lijm die mosselen gebruiken om zich aan rotsen onder water te hechten. Het hele lijmproces is niet anders dan het bereiden van een hardgekookt ei.

Schmidt vertelde ons: "Als je een rauw ei in warm water laat vallen, vormt zich een duidelijke schil rond het ei, terwijl de binnenkant nog rauw is. Als het water niet te warm en niet te koud is, is de schil rond het ei zo dun dat deze gemakkelijk met de punt van een vork kan worden gebroken. […] Als je nu een hardgekookt ei tussen twee sneetjes brood perst, dan heb je min of meer het werk gedaan om een ​​klodder lijm tussen twee substraten te klemmen."

De analogie gaat nog een stap verder: als je een boterham verwarmt, zullen de eieren hard worden en de twee sneetjes brood bij elkaar houden.

Schmidt voegde eraan toe dat de lijm buiten het laboratorium gemakkelijk te maken is uit goedkope, duurzame ingrediënten. Het zou uiteindelijk toepassingen kunnen hebben op gebieden als de bouw, biomedische/tandheelkundige chirurgie en zelfs het herstel van koraalriffen.

Een artikel over het onderzoek is onlangs gepubliceerd in het tijdschrift ACS Applied Materials and Interfaces.