De Amerikaanse vogelliefhebber Benn Jordan demonstreerde onlangs een verbazingwekkend experiment: het doorgeven van beeldgegevens via gedomesticeerde spreeuwen. Hij zette de beelden om in geluidssignalen, trainde de vogels om deze bijzondere geluidsgolf na te bootsen en slaagde er uiteindelijk in de originele beelden van het vogelgezang te herstellen.
Jordan legde het experimentele proces tot in detail vast. Het experiment gebruikt een vogelpatroon in lijntekeningstijl met één lijn als bronbestand. De afbeelding in PNG-formaat wordt via een spectrumsynthesizer omgezet in een specifiek audiosignaal en vervolgens voor de spreeuw afgespeeld om te leren.
"De vogel reproduceerde perfect de geluidsgolven in dezelfde frequentieband die hij hoorde, en zond in feite ongeveer 176 KB aan onverwachte gegevens uit", legt Jordan uit. Spectrale analyse van het vogelgezang toonde aan dat de contouren van het originele beeld duidelijk waarneembaar waren. Hoewel deze geluidsgolf volledig buiten het natuurlijke stembereik van de spreeuw lag, voltooide het experimentele individu de taak toch goed.
Deze blogger heeft zelfs berekend dat bij gebruik van een compressieverhouding van 10:1 deze "biologische transmissie" theoretisch een snelheid van 2MB/s kan bereiken - uiteraard zijn er veel praktische beperkingen.
Jordan gelooft dat de sleutel tot het succes van het experiment ligt in de bijzondere groei-ervaring van de spreeuw: hij werd op jonge leeftijd door mensen geadopteerd en gedomesticeerd, waardoor hij een hoge mate van aanpassingsvermogen aan onnatuurlijke geluidsgolven kon behouden. Deze vorm van sociale teelt schept de mogelijkheid voor experimenten met "vogelgegevensdragers".
Opgemerkt moet worden dat, hoewel dit experiment zeer verhelderend is, als informele wetenschappelijke publicatie (slechts een online videovertoning), de nauwkeurigheid ervan nog steeds voorzichtig moet zijn. Sleutelindicatoren zoals de stabiliteit en universaliteit van biologische signaaloverdracht moeten nog steeds professioneel worden geverifieerd.