Een internationaal team onder leiding van onderzoekers van de Chinese Academie van Wetenschappen heeft onlangs een enorme oude walvisbegraafplaats ontdekt in het diepzeegebied van de Diamantina Zone in het zuidoosten van de Indische Oceaan. Deze grote archeologische en biologische ontdekking werd op 10 juni 2026 gepubliceerd in het internationale academische tijdschrift ‘Nature’.

De vindplaats ligt op een diepte van 4.200 tot 7.000 meter onder water en strekt zich uit over ongeveer 1.200 kilometer. Toen wetenschappelijke onderzoekers in februari 2023 de bemande diepzeeduikboot ‘Struggle’ gebruikten voor wetenschappelijk onderzoek, ontdekten ze voor het eerst een groot aantal walvisbotten en fossiele resten op de zeebodem. Na een maand van diepgaande verkenning en 32 duikoperaties registreerde het wetenschappelijke expeditieteam in totaal 476 walvisfossielen en 5 actieve 'walvisval'-ecosystemen.

De zogenaamde "walvisval" verwijst naar een speciaal ecologisch fenomeen waarbij walvissen na hun dood in de diepe zee zinken, en hun overblijfselen op de lange termijn voedselbronnen en leefruimte bieden voor omringende wezens. Het onderzoeksteam observeerde ter plaatse een groot aantal diepzeedieren, waaronder kwallen, slangsterren en bottenetende wormen, waarvan er vele nog nooit eerder in de wetenschappelijke gemeenschap zijn geregistreerd. Door 43 teruggevonden fossiele monsters te analyseren, identificeerden de onderzoekers een verscheidenheid aan spitssnuitdolfijnen, zoals de spitssnuitdolfijn en de tandsnuitdolfijn, evenals soorten baleinwalvissen zoals Noordse vinvissen. Bovendien identificeerde het team een ​​nieuwe, nu uitgestorven walvissoort, genaamd Pterocetus diamantinae.

Met behulp van isotopendateringtechnieken hebben wetenschappers vastgesteld dat de oudste van deze fossielen ongeveer 5,3 miljoen jaar oud is. Wat de redenen voor de vorming van de begraafplaats betreft, is het onderzoeksteam van mening dat de unieke "V"-vormige zeebodemtopografie van de Diamantina Zone een sleutelrol heeft gespeeld. Het verzamelt walviskarkassen als een trechter en houdt ze op de zeebodem vast. Tegelijkertijd is het gebied zelf ook het leefgebied van een verscheidenheid aan diepduikende spitssnuitdolfijnen. De combinatie van meerdere factoren heeft bijgedragen aan deze zeldzame grootschalige accumulatie van fossielen.

Deze studie biedt wetenschappers niet alleen een waardevol inzicht in de evolutionaire geschiedenis van spitssnuitdolfijnen vanaf het Plioceen tot heden, maar verdiept ook het menselijke begrip van het diepzeewalvis-ecosysteem verder. Deze stille wereld, diep verborgen onder de Indische Oceaan, wordt een belangrijke sleutel tot het ontrafelen van de mysteries van de evolutie van het diepzeeleven en de ecologische cycli.