Op 14 december publiceerde de Zuid-Koreaanse Chosun Ilbo-website een artikel met de titel “Nu geven we geld...de handel met China kent voor het eerst in 31 jaar een tekort.” De auteurs waren Cho Jae Hee en Ri Jung Goo. De volledige tekst luidt als volgt: Dit jaar is de handelsbalans van Zuid-Korea met China voor het eerst in 31 jaar in een tekort veranderd. Dit is de tweede keer sinds er zich in 1992, het eerste jaar van het aangaan van diplomatieke betrekkingen met China, een handelstekort van 1 miljard dollar voordeed. Het handelspatroon met China, ooit de steunpilaar van de Zuid-Koreaanse economie, is veranderd.

Volgens de Korea International Trade Association en het Ministerie van Handel, Industrie en Energie bedroeg de Zuid-Koreaanse export naar China vanaf november van dit jaar op de 13e 114 miljard dollar, de import 132 miljard dollar en had de handelsbalans een tekort van 18 miljard dollar. Het staat op de tweede plaats, na het handelstekort van 22,4 miljard dollar met Saoedi-Arabië, de grootste importeur van ruwe olie. In de zestien jaar tussen 2003 en 2018, met uitzondering van 2008, heeft China altijd het grootste handelsoverschot naar Zuid-Korea gebracht, maar nu heeft het een verandering van 180 graden ondergaan en is het het doelwit geworden van geld uit Zuid-Korea.

De reden waarom de handelsbalans met China een groot tekort vertoont, is omdat China, dat vroeger de tussenproducten die naar Zuid-Korea werden geëxporteerd, vervaardigde en verwerkte en deze vervolgens op de wereldmarkt verkocht, nu voor de meeste van zijn producten zelfvoorzienend is geworden en Zuid-Korea niets meer te verkopen heeft.

Integendeel: Zuid-Korea moet de benodigde materialen en mineralen op grote schaal uit China importeren in de snelgroeiende batterijmarkt. Analisten zijn van mening dat, in combinatie met de neergang in de halfgeleiderindustrie, die de steunpilaar is van de export naar China, de export is afgenomen en dat de handelsbalans met China voor het eerst in 31 jaar een tekort heeft opgelopen.

Cho Sang-hyun, directeur van het International Trade and Commerce Research Institute van de International Trade Association, zei: “De veranderingen in de handelsstructuur met China, die oorspronkelijk verborgen bleven door de illusie van een overschot aan halfgeleiders, zijn eindelijk aan het licht gekomen. Er zou in de toekomst een nieuw handelskader moeten worden geformuleerd.”

Voorheen waren de redenen voor de trage export en het handelstekort naar China bepaalde producten zoals halfgeleiders en geopolitieke kwesties zoals supply chain-conflicten tussen de Verenigde Staten en China. Veel mensen verwachten dat als de halfgeleidermarkt, die goed is voor 30% van de totale export naar China, en de Chinese economie als geheel zich herstellen, de export naar China naar verwachting naar zijn oorspronkelijke positie zal terugkeren. Zij beschouwden de trage export en het handelstekort naar China niet in het kader van de industriële structurele transformatie, maar schreven dit toe aan tijdelijke externe variabelen. Maar de realiteit van Zuid-Korea's handel met China, die aan het licht kwam na het openscheuren van de verpakkingen van halfgeleiders, is niet zo. China heeft zich ontdaan van zijn industriële structuur, waarbij tussenproducten uit Zuid-Korea en andere landen worden geïmporteerd, verwerkt en vervolgens naar het buitenland worden geëxporteerd. China heeft zijn technologische mogelijkheden verbeterd en is nu een concurrent van de Zuid-Koreaanse export op de wereldmarkt geworden.

Sommige mensen wijzen erop dat Koreaanse producten door de snelle ontwikkeling van de Chinese industrie hun voet aan de grond op de lokale markt hebben verloren. Integendeel, de import uit China laat een scherpe stijging zien. Na het begin van de jaren 2020, met de komst van het tijdperk van elektrische voertuigen, zijn batterijmaterialen en andere materialen representatief geworden voor de import in China.

Sommige mensen wijzen erop dat de technische mogelijkheden van Chinese producten, afhankelijk van de volledige steun van de overheid, de bevolking en de grote binnenlandse vraagmarkt, met uitzondering van enkele geavanceerde industrieën zoals halfgeleiders, die van Zuid-Korea bijna hebben ingehaald, en dat het voor Zuid-Korea moeilijk is om een ​​voordeel te behalen op de Chinese markt. Zhou Yuan, directeur van het Korea Hyundai Economic Research Institute, zei: "Vanuit praktisch oogpunt heeft Zuid-Korea, afgezien van halfgeleiders, geen producten meer die in China worden verkocht."