Ingenieurs van het Massachusetts Institute of Technology (MIT) hebben een klein apparaatje ontwikkeld dat onder de huid kan worden geïmplanteerd om de hypoglykemiecrisis bij patiënten met type 1-diabetes aan te pakken. Het apparaat geeft automatisch glucagon vrij wanneer de bloedsuikerspiegel tot een gevaarlijk niveau daalt, waardoor levensbedreigende aandoeningen worden voorkomen.

Hypoglykemie is een veelvoorkomend risico voor mensen met type 1-diabetes en kan leiden tot verwarring, toevallen en zelfs de dood. Traditionele behandeling berust erop dat patiënten zelf glucagon injecteren, maar het is voor patiënten 's nachts of bij kinderen vaak moeilijk om symptomen op te merken en snel te reageren. Het door het MIT-team ontworpen apparaat heeft ongeveer de grootte van een munt en maakt gebruik van 3D-geprinte polymeerreservoirs en afdichtingstechnologie van vormgeheugenlegeringen. Wanneer de lichaamstemperatuur wordt verwarmd tot 40 graden Celsius, vervormt de legering en komt het medicijn vrij.

Het apparaat ondersteunt draadloze triggering en kan worden gekoppeld aan een bloedglucosemeter om een ​​volledig automatische noodreactie te bereiken. In dierproeven stabiliseerde het apparaat dat in muizen met diabetes werd geïmplanteerd de bloedsuikerspiegel binnen 10 minuten. De studie bevestigde ook het potentieel van deze technologie voor de toediening van epinefrine, wat nieuwe ideeën opleverde voor eerste hulp bij hartziekten of allergieën.

De huidige implantatietijd van het apparaat bedraagt ​​maximaal vier weken en het team is van plan deze te verlengen tot meer dan een jaar. Hoewel het implantaat omgeven kan zijn door fibreus weefsel, wordt de functie van geneesmiddelafgifte niet beïnvloed. De volgende stap zal zijn het bevorderen van dierproeven en het plannen van klinische proeven binnen drie jaar.

Deze doorbraak biedt diabetespatiënten niet alleen een betrouwbaardere bescherming tegen hypoglykemie, maar kan ook een revolutie teweegbrengen in de toediening van noodmedicijnen. De onderzoeksresultaten zijn gepubliceerd in het tijdschrift Nature Biomedical Engineering.