De James Webb Ruimtetelescoop heeft nieuwe details vastgelegd van de Krabnevel op 6500 lichtjaar afstand in deze onlangs vrijgegeven afbeelding. Hoewel de overblijfselen van deze exploderende sterren diepgaand zijn bestudeerd door meerdere observatoria, waaronder de Hubble-ruimtetelescoop, verschaffen de infraroodgevoeligheid en resolutie van Webb nieuwe aanwijzingen voor de compositie en oorsprong van het tafereel.

NASA's James Webb-ruimtetelescoop tuurt in de Krabnevel op zoek naar antwoorden over de oorsprong van dit supernova-overblijfsel. Webb's NIRCam (Near Infrared Camera) en MIRI (Mid Infrared Instrument) onthullen nieuwe details in infrarood licht. Beeldbron: NASA, ESA, CSA, STScI, TeaTemim (Princeton University)

Dankzij de hoge gevoeligheid van de Near Infrared Camera (NIRCam) en het Mid-Infrared Instrument (MIRI) van de Webb-telescoop konden wetenschappers de samenstelling bepalen van het materiaal dat door de explosie werd uitgestoten. Supernovaresten bestaan ​​uit verschillende componenten, waaronder dubbel geïoniseerde zwavel (weergegeven in oranje), geïoniseerd ijzer (blauw), stof (geel-wit en groen) en synchrotronstraling (wit). In deze afbeelding hebben Webb's NIRCam en MIRI kleuren toegewezen aan verschillende filters: blauw (F162M), lichtblauw (F480M), cyaan (F560W), groen (F1130W), oranje (F1800W) en rood (F2100W).

Deze Hubble-afbeelding biedt een gedetailleerd beeld van de Krabnevel, een van de meest interessante en best bestudeerde objecten in de astronomie. Beeldcredits: NASA, ESA en AllisonLoll/JeffHester (Arizona State University). Credits: Davide DeMartin (ESA/Hubble)

De Krabnevel, ook bekend als Messier 1 (M1) en NGC 1952, is een supernova-overblijfsel in het sterrenbeeld Stier. Deze nevel is de nasleep van een supernova-explosie. Het werd voor het eerst op aarde waargenomen in 1054 na Christus. Dit hemelse fenomeen is vastgelegd in historisch materiaal van vele beschavingen, waaronder de Noordelijke Song-dynastie. Supernova-explosies zijn zo helder dat ze wekenlang aan de hemel te zien zijn.

In het centrum van de Krabnevel bevindt zich een pulsar, een sterk gemagnetiseerde, roterende neutronenster die stralingspulsen uitzendt, variërend van gammastraling tot radiogolven. De pulsar heeft een diameter van ongeveer 28 tot 30 kilometer en draait ongeveer 30 keer per seconde rond.

De Krabnevel bevindt zich op ongeveer 6.500 lichtjaar afstand van de aarde en heeft een diameter van ongeveer 10 lichtjaar. De ingewikkelde structuur is een complex netwerk van gasfilamenten en stof, verlicht en geactiveerd door de intense elektromagnetische straling van de pulsar. Dit maakt het een populair studieobject voor licht van verschillende golflengten in de astronomie.

De betekenis van de Krabnevel in de astronomie is veelzijdig. Het is een belangrijke bron voor het bestuderen van supernovaresten, de eigenschappen van neutronensterren en de dynamiek van pulsarwindnevels. Vanwege zijn relatief korte afstand en onderscheidende kenmerken blijft het een van de meest bestudeerde objecten aan de nachtelijke hemel.

De James Webb-ruimtetelescoop van NASA is de opvolger van de Hubble-ruimtetelescoop en het krachtigste infrarood-wetenschappelijke observatorium dat ooit de ruimte in is gestuurd. In een baan om de aarde, bijna een miljoen kilometer verwijderd, bestudeert Webb enkele van de meest afgelegen objecten in het universum. Bron: NASA

De James Webb Space Telescope (JWST) werd voornamelijk ontwikkeld door de National Aeronautics and Space Administration (NASA), waarbij ook de European Space Agency (ESA) en de Canadian Space Agency (CSA) een belangrijke bijdrage leverden. Het is de meest geavanceerde en krachtige ruimtetelescoop uit de geschiedenis. Het wordt gelanceerd op 25 december 2021 en is de wetenschappelijke opvolger van de Hubble-ruimtetelescoop.

JWST is uitgerust met een grote hoofdspiegel van 6,5 meter lang die bedoeld is om het universum in het infraroodspectrum te observeren. Dankzij dit vermogen kan hij door kosmisch stof en gas kijken en verschijnselen waarnemen die niet kunnen worden waargenomen door telescopen voor zichtbaar licht, zoals Hubble. De belangrijkste missies zijn onder meer het bestuderen van de vorming van sterren en sterrenstelsels, het onderzoeken van de atmosfeer van exoplaneten en het onderzoeken van de oorsprong van het universum.

De vier belangrijkste instrumenten van JWST zijn de nabij-infraroodcamera (NIRCam), de nabij-infraroodspectrograaf (NIRSpec), het midden-infraroodinstrument (MIRI) en de fijne geleidingssensor / nabij-infraroodbeeldsensor en naadloze spectrograaf (FGS / NIRISS). Deze instrumenten maken een breed scala aan wetenschappelijk onderzoek mogelijk, van gedetailleerde observaties van het zonnestelsel tot het detecteren van de eerste sterrenstelsels die na de oerknal zijn gevormd.

JWST bevindt zich op het tweede Lagrangiaanse punt (L2), ongeveer 1,5 miljoen kilometer verwijderd van de aarde. Het heeft een stabiele omgeving en wordt minimaal verstoord door het licht en de warmte van de aarde en de maan. Deze locatie is ideaal voor de langetermijnmissie, die naar verwachting tien jaar of langer zal duren.

JWST is een gigantische sprong voorwaarts in ons vermogen om het universum te observeren en belooft ons begrip van het universum en onze plaats daarin te hervormen.