Hieronder volgen hogeresolutiebeelden gemaakt door de diepe ruimtesonde Juno, vrijgegeven door de National Aeronautics and Space Administration (NASA) tijdens een nauwe ontmoeting met Jupiters maan Io op 30 december 2023. Deze afbeelding van de vulkanische satelliet toont niet alleen buitengewone details, maar ook een veel voorkomend type verlichting.
Toen de robotachtige Juno-orbiter in december langs Io vloog, was dit de dichtstbijzijnde vlucht langs de maan sinds de Galileo-missie meer dan twintig jaar geleden. Het markeert ook een sprong in de fotografiemogelijkheden, uiteraard dankzij de JunoCam, die een resolutie van 15 km/pixel (9,3 mi/pixel) kan bereiken op een afstand van 4.300 km (2.700 mijl).
Terwijl Juno over het zuidelijk halfrond van Europa vloog, stuurde JunoCam hogeresolutiebeelden terug van veel van Europa's kenmerken, waaronder actieve vulkanen die zwavelwolken de ruimte in spuwen.
De nieuw bewerkte beelden laten echter een vreemd fenomeen zien. We zijn gewend objecten in de ruimte te zien die aan de ene kant helder verlicht worden door de zon en aan de andere kant pikdonker. Nieuwe beelden laten zien dat één kant van Europa helder verlicht wordt door de zon, maar dat de nachtkant bijna net zo helder is. Dit komt omdat de heldere kant wordt verlicht door de zon, terwijl de andere kant wordt verlicht door "Jovisch zonlicht" - zonlicht dat door Jupiter op Europa wordt gereflecteerd.
Iets soortgelijks zien we tijdens de Nieuwe Maan van de Aarde. Hoewel de maan volledig donker zou moeten zijn, wordt hij in werkelijkheid heel zwak verlicht door de aarde. Wanneer er een nieuwe maan optreedt, is de hele aarde zichtbaar vanaf de maan, dus een grote hoeveelheid zonlicht wordt teruggekaatst naar de maan – voldoende om onder de juiste omstandigheden vanaf de aarde zichtbaar te zijn als een verlichte maan. En omdat Jupiter elf keer de diameter van de aarde heeft, ontvangt Europa bijna evenveel licht van Jupiter als van de zon.