Op het International Congress of Mathematicians 2026 in Philadelphia werd Jacob Tsimerman een van de nieuwe winnaars van de Fields Medal. Op de persconferentie na de prijsuitreiking kondigde de 38-jarige Canadese wiskundige een grote verandering in zijn carrièrerichting aan: hij gaat zich bij OpenAI aansluiten om zich bezig te houden met veiligheidsonderzoek op het gebied van kunstmatige intelligentie.

Het besluit staat in contrast met het publieke standpunt van Zimmerman een jaar geleden. In juli 2025 nam hij deel aan het schrijven van het "Classification Framework of Potentially Destructive Disaster Scenarios of Artificial Intelligence", waarin hij de vele mogelijke paden uitstippelde waarop kunstmatige intelligentie op hoog niveau tot het uitsterven van de mens zou leiden. Destijds geloofde hij publiekelijk dat de waarschijnlijkheid van dergelijke extreme risico's niet mag worden onderschat en riep hij op tot een moratorium op baanbrekend onderzoek en ontwikkeling op het gebied van kunstmatige intelligentie. Tegelijkertijd gaf hij toe dat geopolitieke concurrentie en commerciële concurrentie tussen bedrijven het hoogstwaarschijnlijk moeilijk zouden maken om de mondiale R&D-moratoriumovereenkomst ten uitvoer te leggen. Hoewel hij regelmatig risicowaarschuwingen geeft, heeft Zimmerman in zijn dagelijkse werk al regelmatig grote taalmodellen gebruikt, waarbij hij op AI vertrouwde om het literatuuronderzoek te versnellen en de voorlopige verificatie van stellingen te voltooien.

De snelle iteratie van kunstmatige intelligentie-mogelijkheden heeft zijn onderzoeksideeën veranderd. Eerder dit jaar verklaarde Levonte Alperger, een voormalig promovendus van Zimmerman en een wiskundige werkzaam bij Anthropic, dat het team met behulp van AI-samenwerking een tegenvoorbeeld heeft gevonden voor het eeuwenoude Jacobi-vermoeden. Kort daarna onthulde OpenAI dat zijn interne redeneermodel onafhankelijk het bestaan ​​van een tegenvoorbeeld bewees, waarmee het 80 jaar oude vermoeden van eenheidsafstand werd omvergeworpen. Zimmerman werd door OpenAI uitgenodigd om als externe verificatie-expert te dienen en stelde vast dat het door AI afgeleide bewijsproces logisch rigoureus was en rechtstreeks in de beste wiskundetijdschriften kon worden gepubliceerd. Voortdurende vooruitgang deed hem beseffen dat kunstmatige intelligentie transformeert van een computerhulpmiddel naar een actieve deelnemer aan rigoureuze wiskundige ontdekkingen.

Zimmerman realiseerde zich dat, hoe controversieel het veiligheidsveld ook was, het baanbrekende AI-onderzoek en de ontwikkeling niet zouden stoppen, dus verschoof de onderzoeksfocus van ‘het voorkomen van risico’s’ naar ‘het afstemmen en beheersen van risico’s’. Hij wees erop dat naarmate de mogelijkheden van autonome AI-systemen steeds sterker worden, de veiligheid niet volledig kan worden gegarandeerd door daadwerkelijke meetverificatie alleen; wiskundig bewijs kan een stabieler beperkingssysteem bouwen om AI-systemen met meerdere agenten te controleren. OpenAI is al lange tijd nauw betrokken bij het uitlijnen van modellen, logisch redeneren en wiskundige verificatie, wat zeer consistent is met zijn hoofdvak.

Deze carrièrekeuze weerspiegelt ook veranderingen in het algemene landschap van de academische wereld. Zimmerman kondigde aan dat hij niet langer reguliere wiskundepromovendi zou werven. De reden is dat zodra machines de mens gestaag voorbijstreven in rigoureus logisch redeneren, het voortbestaan ​​van traditionele carrièrepaden in de wiskunde twijfelachtig is. OpenAI heeft zijn specifieke functie niet bekendgemaakt, noch is aangegeven of hij zijn docentfunctie aan de Universiteit van Toronto zal behouden; maar zijn benoeming bevestigt dat de industrie steeds meer wiskundigen nodig heeft die nauw betrokken zijn bij de wiskundige logica om AI-capaciteiten op hoog niveau en verifieerbare veiligheidsvoorschriften te ontwikkelen. Deze stap vertegenwoordigt ook een mainstream pragmatische verschuiving in de academische gemeenschap: de wetenschappelijke onderzoeksgemeenschap is niet langer geobsedeerd door het tegenhouden van de technologische ontwikkeling, maar geeft in plaats daarvan prioriteit aan het bouwen van een wiskundig systeem dat AI kan controleren.