NASA's X-59 beweegt zich langzaam richting een supersonische vlucht en is begonnen met taxitests in de 42e fabriek van de Amerikaanse luchtmacht in Palmdale, Californië. Dit is de laatste fase van de eerste ontwikkelingsfase en een voorloper van snellere grondtests vóór de eerste vlucht van het vliegtuig.
Een eerste taxitest op 10 juli, uitgevoerd door testpiloot Niels Larsson, markeerde een belangrijke mijlpaal toen de 30 meter lange demonstrator voor het eerst op eigen kracht een manoeuvre voltooide. Deze bochten op lage snelheid lijken misschien onopvallend, maar ze zijn een cruciale stap bij het bepalen van de effectiviteit en stabiliteit van belangrijke systemen vóór daadwerkelijke vliegproeven.
Volgens NASA zullen taxitests steeds sneller worden, met als hoogtepunt de laatste tests vóór het opstijgen later dit jaar.
De X-59 ziet er misschien een beetje vreemd uit, met zijn neus die een derde van de romplengte in beslag neemt, maar hij dient een zeer serieus doel. Het is gebouwd door Lockheed Martin onder contract bij de beroemde maar geheimzinnige Skunk Works van het bedrijf als onderdeel van NASA's Quiet Supersonic Technology (Questt)-project, dat tot doel heeft een nieuw type vliegtuig te ontwikkelen om commerciële supersonische vluchten te helpen herintroduceren.
Hoewel het de cockpit, schietstoel en luifel van een Northrop T-38 trainer integreert; landingsgestelcomponenten van een F-16; levensondersteunende systemen van een F-15; en niet bekendgemaakte aandrijfsysteemcomponenten van een U-2 verkenningsvliegtuig, het heeft nog steeds veel nieuwigheden. Het heeft een geheel nieuwe romp, met niet alleen een langwerpige composietneus, maar ook canards en luchtinlaten aan de bovenkant, allemaal ontworpen om de beruchte, raamverbrijzelende sonische dreun naar boven te verspreiden en te verdrijven en deze om te zetten in een plof die niet luider is dan het sluiten van een autodeur.
Bovendien zal de X-59 in 2026 beginnen met testen binnen een speciale vluchtcorridor die dichtbevolkte gebieden zal bevatten om gegevens te verzamelen die zullen worden gebruikt om de huidige vluchtvoorschriften van de Federal Aviation Administration (FAA) voor civiele supersonische vliegtuigen te herschrijven. Dit gaat verder dan alleen het veranderen van de regelgeving om tegemoet te komen aan de technologische vooruitgang. Dit was een omkering van de regelgeving uit de jaren zeventig. De regelgeving was opzettelijk zeer onvriendelijk voor supersonische vliegtuigen, waardoor ze feitelijk werden verboden uit het Amerikaanse luchtruim vanwege een vreemde alliantie tussen milieugroeperingen (die zich principieel tegen supersonics verzetten) en Amerikaanse vliegtuigfabrikanten (die het kwalijk namen de supersonische race aan de Brits-Franse Concorde te verliezen).
