Hoe langer de dieren hun bloedsomloop deelden, hoe duurzamer de voordelen waren voor de oudere muizen. Er werd ontdekt dat het chirurgisch verbinden van de bloedsomloop van jonge en oude muizen de veroudering op cellulair niveau vertraagde en de levensduur van oudere dieren met wel 10% verlengde. Uit een recente studie gepubliceerd in het tijdschrift Nature Aging en geleid door onderzoekers van Duke University Health bleek dat hoe langer de dieren de cyclus deelden, hoe langer de antiverouderingseffecten aanhielden zodra de twee niet langer met elkaar verbonden waren.

De bevindingen suggereren dat jonge mensen baat hebben bij een cocktail van vitaliteitsbevorderende componenten en chemicaliën in het bloed die mogelijk kunnen worden geïsoleerd als behandelingen om het herstel te versnellen, het lichaam te verjongen en het leven van ouderen te verlengen.

"Dit is het eerste bewijs dat dit proces, heterochrone parabiose genoemd, de snelheid van veroudering kan vertragen en tegelijkertijd de levensduur en de gezondheid kan verlengen", zegt senior auteur James White, Ph.D., assistent-professor geneeskunde en celbiologie aan het MIT, Duke University School of Medicine en het Duke Center on Aging.

White en collega's wilden bepalen of de voordelen van heterochrone parabiose – de chirurgische fusie van twee dieren van verschillende leeftijden om een ​​gedeelde bloedsomloop te bereiken – van voorbijgaande aard of langduriger zijn.

Eerdere studies aan de Duke University en elders documenteerden de antiverouderingsvoordelen in de weefsels en cellen van oudere muizen na drie weken parabiose. Uit deze onderzoeken bleek dat oudere muizen actiever en actiever werden en dat hun weefsels tekenen van verjonging vertoonden.

"Het idee was dat als we deze antiverouderingseffecten zouden zien in drie weken parabiose, wat er zou gebeuren als we dit zouden verlengen tot twaalf weken," zei White. "Dat is ongeveer 10 procent van de driejarige levensduur van een muis."

De leeftijd van de muizen doet er ook toe, zei White, waarbij de jongere muizen vier maanden oud zijn en de oudere muizen twee jaar oud. Na twee maanden follow-up tijdens de separatieperiode vertoonden de oudere dieren betere fysiologische vermogens en leefden ze 10% langer dan degenen die geen operatie hadden ondergaan.

Op cellulair niveau verminderde parabiose de epigenetische leeftijd van bloed- en leverweefsel dramatisch en vertoonde veranderingen in de genexpressie die tegengesteld waren aan veroudering, maar vergelijkbaar met verschillende levensduurverlengende interventies zoals caloriebeperking. Zelfs twee maanden na het stoppen blijven de verjongende effecten bestaan.

Bij mensen is blootstelling aan parabiose gelijk aan het koppelen van een 50-jarige aan een 18-jarige gedurende ongeveer acht jaar, met als effect dat iemands leven met acht jaar wordt verlengd.

Het doel van het experiment, zei White, was om te onderzoeken of langdurige blootstelling aan jong bloed blijvende gevolgen zou kunnen hebben voor oudere muizen. Het koppelen van mensen aan heterochrone samengevoegde symbionten is duidelijk onpraktisch en zelfs onethisch, zei hij. Hij merkte ook op dat andere antiverouderingsstrategieën, zoals caloriebeperking, mogelijk beter zijn in het verlengen van de levensduur van muizen.

"Ons werk toont de noodzaak aan om te onderzoeken welke factoren in de circulatie van jong bloed bijdragen aan dit antiverouderingsfenomeen", aldus White. "We hebben aangetoond dat deze gedeelde circulatie de levensduur en de gezondheid van oudere muizen verlengt, en dat hoe langer de blootstelling, hoe duurzamer de veranderingen. De factoren die hiervoor zorgen zijn belangrijk, maar ze zijn nog niet duidelijk. Zijn het eiwitten of metabolieten? Zijn het nieuwe cellen die door de jonge muizen worden aangeleverd, of zijn de jonge muizen eenvoudigweg het bufferen van veroudering en het verouderen van bloed? Dat is wat we nu hopen te leren."