NASA's James Webb-ruimtetelescoop heeft een hogeresolutiefoto gemaakt van Herbig-Haro 211 (HH211), een bipolaire straalvliegtuig dat met supersonische snelheden door de interstellaire ruimte reist. Het object, ongeveer 1000 lichtjaar van de aarde in het sterrenbeeld Perseus, is een van de jongste en dichtstbijzijnde protostellaire uitstroom, waardoor het een ideaal doelwit is voor Webb.

NASA's James Webb-ruimtetelescoop heeft het Herbig-Haro-object HH211 in beeld gebracht, waarbij gedetailleerde uitstromingen van een jonge protoster vergelijkbaar met de vroege zon zichtbaar zijn. Beelden met hoge resolutie suggereren dat dit mogelijk een dubbelstersysteem is, en uit onderzoek blijkt dat de uitstroom voornamelijk bestaat uit intacte moleculen die worden geproduceerd door schokgolven met lage energie. Bron: AdrianaManriqueGutierrez

NASA's James Webb-ruimtetelescoop heeft nabij-infraroodwaarnemingen met hoge resolutie gemaakt van Herbig-Haro 211, waardoor prachtige details zijn onthuld van de uitstroom van een jonge ster die een jonge analoog is van onze zon. Herbig-Haro-objecten ontstaan ​​wanneer stellaire winden of gasstralen van pasgeboren sterren met hoge snelheid in botsing komen met nabijgelegen gas en stof, waardoor schokgolven ontstaan. Deze afbeelding toont in ongekend detail een reeks boogvormige schokgolven in de zuidoostelijke (linksonder) en noordwestelijke (rechtsboven) richting, evenals de smalle bipolaire jets die deze schokgolven aandrijven. Moleculen die worden opgewonden door turbulente omstandigheden, waaronder waterstofmoleculen, koolmonoxide en siliciummonoxide, zenden infrarood licht uit dat Webb verzamelt, waardoor de structuur van de uitstroom in kaart wordt gebracht. Afbeelding tegoed: ESA/Webb, NASA, CSA, Tom Ray (Dublin)

Herbig-Haro (HH)-objecten zijn gloeiende gebieden rond pasgeboren sterren die schokgolven vormen wanneer stellaire winden of gasstralen van deze pasgeboren sterren met hoge snelheid in botsing komen met nabijgelegen gas en stof. Deze afbeelding van HH211, gemaakt door NASA's James Webb-ruimtetelescoop, toont de uitstroom van een klasse 0-protoster, een jonge analoog van onze zon die slechts tienduizenden jaren oud was en slechts 8% van de massa van de huidige zon had. (Het zal uiteindelijk uitgroeien tot een ster zoals de zon).

Infraroodbeeldvorming en uitstroom van stellair materiaal

Infraroodbeeldvorming is vooral nuttig voor het bestuderen van pasgeboren sterren en hun uitstroom, omdat dergelijke sterren altijd ingebed blijven in het gas van de moleculaire wolken waaruit ze zijn ontstaan. Infraroodstraling van sterren kan verduisterend gas en stof binnendringen, waardoor Herbie-Haro-objecten zoals HH211 ideaal zijn voor observatie met de gevoelige infraroodinstrumenten van Webb. Moleculen die worden opgewonden door turbulente omstandigheden, waaronder waterstofmoleculen, koolmonoxide en siliciummonoxide, zenden infrarood licht uit dat Webb kan verzamelen om de structuur van de uitstroom in kaart te brengen.

De afbeelding toont een reeks boogvormige schokken in de zuidoostelijke (linksonder) en noordwestelijke (rechtsboven) richting, en de smalle bipolaire jets die deze aandrijven. De Webb-telescoop onthulde het tafereel in ongekend detail - met een ruimtelijke resolutie die grofweg 5 tot 10 keer groter is dan enig eerder beeld van HH211. Aan weerszijden van de centrale protoster zijn de binnenste jets spiegelsymmetrisch te zien "wiebelen". Dit komt overeen met waarnemingen op kleinere schaal en suggereert dat de protoster in feite een onopgeloste dubbelster kan zijn.

Vroege observaties en onderzoeksresultaten

Vroege waarnemingen van HH211 met behulp van telescopen op de grond hebben enorme boogvormige inslagen gevonden die van ons af bewegen (noordwesten) en naar ons toe bewegen (zuidoosten), holteachtige structuren in de inslag van waterstof en koolmonoxide, en geknoopte en oscillerende bipolaire jets in siliciummonoxide. De onderzoekers gebruikten de nieuwe waarnemingen van Webb om vast te stellen dat de uitstroom van het object relatief langzaam verliep in vergelijking met evoluerende protosterren met vergelijkbare uitstroompatronen.

Het team mat de snelheid van de binnenste uitstroomstructuur op ongeveer 48-60 mijl per seconde (80-100 kilometer per seconde). Het snelheidsverschil tussen deze uitstroomdelen en het precursormateriaal waar ze mee botsen – de schokgolf – is echter veel kleiner. De onderzoekers concludeerden dat de uitstroom van de jongste sterren, zoals die in het centrum van HH211, grotendeels uit moleculen bestaat, omdat de relatief lage schokgolfsnelheden niet snel genoeg zijn om de moleculen in eenvoudiger atomen en ionen te breken.

De James Webb-ruimtetelescoop is 's werelds belangrijkste observatorium voor ruimtewetenschap. Webb ontrafelt de mysteries van het zonnestelsel, tuurt in verre werelden rond andere sterren en onderzoekt de mysterieuze structuur en oorsprong van het universum en onze plaats daarin. De Webb-telescoop is een internationaal programma onder leiding van NASA met partners als de European Space Agency (ESA) en de Canadian Space Agency.