In 2021 leidde de wetenschappelijke datering van voetafdrukken ontdekt in het White Sands National Park in New Mexico tot een mondiaal gesprek, sprak tot de verbeelding van het publiek en zorgde voor gemengde beoordelingen van de nauwkeurigheid van de leeftijd binnen de wetenschappelijke gemeenschap. Twee nieuwe bewijzen ondersteunen een leeftijdsschatting van 21.000 tot 23.000 jaar voor de voetafdrukken, voor het eerst beschreven en gedateerd in 2021.
"De onmiddellijke reactie in sommige kringen in de archeologische gemeenschap was dat onze datering niet nauwkeurig genoeg was om de buitengewone bewering te doen dat mensen tijdens het Last Glacial Maximum in Noord-Amerika aanwezig waren. Maar de aanpak die we in het huidige onderzoek hebben gevolgd, heeft echt zijn vruchten afgeworpen", zegt Jeff Pigati, een USGS-onderzoeksgeoloog en co-hoofdauteur van een onlangs gepubliceerde studie die de ouderdom van de voetafdrukken van White Sands bevestigt.
Het debat concentreert zich op de nauwkeurigheid van de oorspronkelijke leeftijd verkregen door middel van radiokoolstofdatering. De ouderdom van de White Sand Tracks werd oorspronkelijk bepaald door de datering van de zaden van Ruppiacirchosa, een veel voorkomende waterplant die voorkomt in ingeprent fossielen. Waterplanten kunnen echter koolstof halen uit opgeloste koolstofatomen in het water in plaats van uit de omgevingslucht, waardoor de gemeten leeftijd te oud kan zijn.
"Zelfs terwijl het originele werk wordt gepubliceerd, blijven we onze resultaten testen aan de hand van meerdere bewijslijnen", zegt Kathleen Springer, een USGS-onderzoeksgeoloog en co-hoofdauteur van het huidige Science-artikel. "We hebben vertrouwen in het oorspronkelijke tijdperk en in sterk geologisch, hydrologisch en stratigrafisch bewijs, maar we weten dat onafhankelijke leeftijdscontroles van cruciaal belang zijn."
In een vervolgonderzoek concentreerden de onderzoekers zich op radiokoolstofdatering van conifeerpollen, die, omdat het afkomstig is van landplanten, potentiële problemen vermijdt die zich voordoen bij het dateren van waterplanten zoals lupia. De onderzoekers hebben een moeizaam proces doorlopen om ongeveer 75.000 stuifmeelkorrels te isoleren voor elk monster dat ze hebben gemeten. Belangrijk is dat de stuifmeelmonsters uit exact dezelfde laag werden verzameld als de originele zaden, zodat directe vergelijkingen konden worden gemaakt. In elk geval was de pollenleeftijd statistisch identiek aan de overeenkomstige zaadleeftijd.
"Pollenmonsters helpen ons ook de bredere omgevingscontext te begrijpen waarin de sporen werden gevormd", zegt David Wahl, onderzoeksgeograaf bij de US Geological Survey en co-auteur van het huidige Science-artikel. "Het stuifmeel in de monsters was afkomstig van planten die doorgaans voorkomen in koude en natte gletsjeromstandigheden, in contrast met stuifmeel uit het moderne Playa, dat de woestijnvegetatie weerspiegelt die daar vandaag de dag wordt aangetroffen."
Naast de stuifmeelmonsters gebruikte het team een ander type dateringsmethode, fotoluminescentie genaamd, die bepaalt wanneer kwartskorrels voor het laatst aan zonlicht zijn blootgesteld. Met behulp van deze methode ontdekten ze dat de minimumleeftijd van kwartsmonsters verzameld in de voetafdruklaag ongeveer 21.500 jaar oud was, wat verdere ondersteuning bood voor de radiokoolstofresultaten.
Aangezien drie verschillende bewijslijnen allemaal op dezelfde geschatte leeftijd wijzen, is het onwaarschijnlijk dat ze allemaal ongelijk of bevooroordeeld zijn, en samen een sterke ondersteuning bieden voor een leeftijdscategorie van 21.000 tot 23.000 jaar voor de voetafdrukken.