Mensen hebben lang gemerkt dat het water bij Cabo Frio ongewoon koel is. Toen Europese ontdekkingsreizigers begin 15e eeuw voor het eerst de kustlijn onderzochten van wat nu de staat Rio de Janeiro is, zagen ze witte zandstranden, turquoise wateren, ondiepe lagunes en weelderige bergen die uit de zee oprijzen. Er is echter één gebied waar het water zo koel is dat de hierboven afgebeelde zuidoostelijke Braziliaanse landtong 'Cabo Frio' werd genoemd, wat in het Portugees 'Koude Kaap' betekent.
Op 16 september 2023 maakte de OLI-2 (Land Imager-2) van Landsat 9 dit beeld van de gevarieerde kustlijn van Cabo Frio. De kaart (hieronder) laat zien dat de oppervlaktewatertemperaturen in de buurt van Cabo Frio die dag lager waren dan in de omliggende wateren. Deze situatie komt vaak voor: koud water dat vanuit de diepten van de oceaan naar de oppervlakte stijgt, verlaagt vaak de oppervlaktetemperatuur van Cabo Frio met enkele graden.
De gegevens van de kaart zijn afkomstig van MURSST (Multiscale Ultra-Resolution Sea Surface Temperature), een temperatuuranalyse uitgevoerd door een team van het Jet Propulsion Laboratory van NASA. MURSST omvat metingen van de zeeoppervlaktetemperatuur van NASA, NOAA en meerdere internationale satellieten, evenals observaties van schepen en boei. Het terrein op de kaart is een digitaal hoogtemodel dat is gemaakt met behulp van observatiegegevens van de Shuttle Radar Topography Mission (SRTM).
De kracht achter het unieke klimaat van Cabo Frio
Deze opwelling wordt voornamelijk veroorzaakt door de heersende wind, sterke noordoostelijke wind die een groot deel van het jaar langs de kust waait, maar vooral in de lente en de zomer, waardoor warm oppervlaktewater van de kust wordt weggedreven. Hierdoor kan koud water diep in de oceaan zich aanvullen en naar de oppervlakte stijgen. Het opwellende water is doorgaans rijk aan voedingsstoffen en bevordert de groei van fytoplankton, dat op zijn beurt het mariene ecosysteem voedt en een recordoogst voor de Cabo Frio-visserij bevordert.
Een opwellingsmodel van Cabo Frio, gebouwd door onderzoekers in Duitsland en Brazilië, toonde aan dat de koudwaterzone doorgaans een gebied beslaat van ongeveer 200 kilometer lang en 20 kilometer breed (124 mijl lang en 12 mijl breed), met temperatuurgradiënten zo hoog als 8 graden Celsius (14 graden Fahrenheit) in minder dan 10 kilometer. De bevindingen zijn gedeeltelijk gebaseerd op windsnelheidsmetingen van NASA's QuikSCAT-satelliet, die ook in de analyse zijn meegenomen.
Het eerste gebruik van de naam "Cabo Frio" komt voor op de Kunstmann III-kaart, de oudst bekende zeekaart met breedtegraadlijnen. De kaart dateert uit 1506, mogelijk eerder, en is vermoedelijk gedeeltelijk gebaseerd op de Zuid-Amerikaanse expedities onder leiding van de Portugese ontdekkingsreiziger Gonçalo Coelho en de Italiaanse navigator Amerigo Vespucci.
NASA Earth Observatory-foto gemaakt door Lauren Dauphin met behulp van Landsat-gegevens van de US Geological Survey en gegevens van het Multiscale Ultra-Resolution (MUR)-project.
Samengestelde bron: ScitechDaily