Gisteren meldden we dat Nvidia op GTC 2026 publiekelijk de DLSS 5-technologie demonstreerde, maar deze technologie heeft tot aanzienlijke kritiek en twijfels van de buitenwereld geleid. Vooral omdat DLSS 5 enorme veranderingen in de beeldstijl (vooral gezichten) met zich mee zal brengen. Vandaag heeft IGN ook een column gepubliceerd, waarin DLSS 5 fel wordt bekritiseerd en ronduit wordt gezegd dat de technologie "gewoon een klap in het gezicht is van de kunst van het game-ontwerp". Een korte vertaling van dit artikel luidt als volgt:

De auteur van het artikel, Simon Cardy, zei in het begin genadeloos: naar zijn mening ziet dit ding er verschrikkelijk uit. Ja, hoewel de demo die we tot nu toe hebben gezien minder dan een minuut duurt, maar als dit in de ogen van deze technologiegiganten de toekomstige richting van de grafische gametechnologie is, heeft hij misschien geen andere keuze dan te stoppen.

Hij merkte op dat Grace in "Resident Evil 9: Requiem" overdreven "internetberoemd" was onder invloed van DLSS 5: haar gezicht was zo glad dat ze haar oorspronkelijke persoonlijkheid verloor, alsof zelfs de sprankeling in haar ogen was uitgewist door technologie. Dit overdreven, onrealistische effect lijkt sterk op wat we zien in de hoeken van sommige app-winkels, of in advertenties op websites die alleen in de incognitomodus kunnen worden bekeken.

Het ontkent rechtstreeks de personages die zorgvuldig zijn gecreëerd door het kunstteam van Capcom, alsof ze willen zeggen: "Nee, we kunnen het beter doen." Maar wat uiteindelijk wordt gepresenteerd is een abrupte ‘glanzende’ laag, waardoor de personages uit de wereld van ‘Resident Evil’ springen in plaats van erin te integreren.

Hij wees er verder op dat hij games speelt om de zorgvuldig gepolijste artistieke werken van de ontwikkelaars te ervaren, of ze spelers nu mee willen nemen naar een fantasiewereld of de realiteit zoveel mogelijk willen herstellen. Maar wat DLSS 5 hem gaf, was helemaal niet dit soort ervaring. Het leek meer op "het penseel in de menselijke hand vervangen door een AI, en dan een emmer olie rechtstreeks op het canvas gieten. Wat doet dit in vredesnaam?"

Hij bekritiseerde ook dat AI zelf geen kunstenaarschap en geen creatieve intentie heeft. Wat het doet, is de afbeelding lezen als een reeks nullen en enen, en deze vervolgens "herschrijven" op basis van de trainingsgegevens.

Hoewel Nvidia benadrukt dat het model "complexe scènesemantiek van begin tot eind kan begrijpen, zoals karakters, haar, kleding en doorschijnende huid, evenals omgevingslichtomstandigheden", zorgen deze resultaten er volgens Simon Cardy alleen maar voor dat mensen zich ongemakkelijk voelen.

De meeste hedendaagse spelomgevingen hebben dynamische verlichtingssystemen aangenomen, maar de uiteindelijke effecten van deze systemen zijn nog steeds in handen van ontwikkelaars en technische kunstenaars. Ze kunnen de sfeer van het beeld bepalen en besteden er veel tijd aan om ervoor te zorgen dat het past bij de algehele artistieke stijl. Maar Nvidia en deze set AI-filters zijn er duidelijk van overtuigd dat ze beter weten ‘wat er moet gebeuren’.

Naast veranderingen op het scherm kijkt hij ook naar de langere termijn, in de overtuiging dat DLSS 5 zelfs de emoties die door het verhaal worden overgebracht volledig kan veranderen. Art direction neemt een uiterst belangrijke plaats in bij het ontwerpen van games. De wereld en personages die ontwikkelaars jarenlang zorgvuldig hebben gemaakt, zijn de sleutel om spelers erin onder te dompelen.

Hij noemde "Uncharted 4" als voorbeeld. De gezichtsdetails van Nathan Drake zijn verbluffend: de kleine rimpels, schaafwonden en blauwe plekken die veranderen naarmate het plot vordert, weerspiegelen echt de ontberingen die het personage heeft meegemaakt. Het was moeilijk voor hem om zich voor te stellen dat hij een AI-filter over deze voortreffelijke details heen zou willen plaatsen om deze onvolmaakte held opnieuw te kalibreren tot een beeld dat voldoet aan de normen van de ‘perfect mannelijke’ samenleving. Maar het zijn deze onvolkomenheden die ervoor zorgen dat spelers zich kunnen verhouden tot de personages.

Aan het einde van het artikel concludeerde hij dat dit voelt als het begin van een nieuw tijdperk en een langetermijndebat dat veel verder gaat dan de Nvidia-conferentie van deze week. Het kan inderdaad optioneel zijn voor bestaande games, maar hij maakt zich zorgen over wat er in de toekomst zal gebeuren als het ontwikkelingsproces zelf steeds meer op deze technologie gaat vertrouwen.

Hij uitte zijn zorgen: "Als we toestaan ​​dat deze technologie zich ontwikkelt, betekent dit dan dat het bedrijf de nadruk op zorgvuldig gepolijste art direction kan verminderen, alleen het minimale werk kan doen en vervolgens AI de rest kan laten invullen? (...) Ik moet dus nog steeds zeggen dat deze zogenaamde beeldupgrade er nog steeds slecht uitziet - de technologie erachter zal hoe dan ook niet worden geschaad."

Wanneer AI de schermprestaties begint ‘over te nemen’, denk je dan dat dit de onvermijdelijke richting is van technologische vooruitgang, of is het een erosie van gamekunst? Als op een dag in de toekomst de visuele stijl van de meeste games met één klik kan worden 'hervormd', hoeveel betekenis zal de artistieke expressie van de ontwikkelaar dan nog hebben?