Een nieuwe studie heeft voor het eerst het unieke coöperatieve jachtgedrag tussen orka's en dolfijnen gedocumenteerd, waaruit blijkt dat orka's een groep witte dolfijnen uit de Stille Oceaan 'op de voet zullen volgen' en ze zullen gebruiken als 'verkenners' met sonarmogelijkheden om gezamenlijk in diep water naar grote Chinook-zalm te zoeken.
Het internationale team, geleid door de Canadese Dalhousie University, deed onderzoek voor de kust van British Columbia, met behulp van drones uit de lucht, onderwatervideo, akoestische opnames en het allereerste gebruik van het Customised Animal Tracking System (CATS) zuignapbewegingstrackingtags op een plaatselijke orkapopulatie om dit ongekend complexe jachtproces te reconstrueren.
Onderzoekers hebben ontdekt dat wanneer orka's een groep witflankdolfijnen uit de Stille Oceaan tegenkomen, ze de intensiteit van hun eigen echolocatiegeluiden aanzienlijk verminderen, waardoor ze de bewegingen van de dolfijnen die op weg zijn naar scholen zalm beter kunnen horen en volgen. Omdat deze zalmen te groot zijn, is het voor de dolfijnen moeilijk om er direct op te jagen. Ze "navigeren" voorop en "leiden" de orka's naar de omgeving van de visschool. De orka's zullen de visscholen naar de oppervlakte van het water drijven, waar andere leden van de groep ze snel zullen verzamelen en verslinden. Wanneer orka's grote vissen bijten en doorslikken, blijft er een groot aantal kleine stukjes visvlees achter, wat een "maaltijd van fragmenten" wordt waar dolfijnen gemakkelijk naar kunnen zoeken. De twee partijen vormen dus een wederzijds voordelig en symbiotisch coöperatief jachtmodel.
Tijdens het hele observatieproces hebben wetenschappers geen enkele agressie of gedrag tussen orka's en dolfijnen waargenomen, wat het oordeel van 'coöperatief foerageren' verder ondersteunt in plaats van toevallige voedselconcurrentie of eenrichtingsgebruik. Het onderzoeksteam speculeerde ook dat orka's, door te vertrouwen op de actiesignalen van dolfijnen, hun eigen energieverbruik van langdurige echolocatie tot op zekere hoogte kunnen verminderen en zich met grotere efficiëntie kunnen richten op verspreide scholen zalm in diep water. Sommige geleerden wezen erop dat orka's daarom kunnen worden beschouwd als een "uitbesteding" van de zoektaak, en dat dolfijnen niet alleen prooifragmenten verkrijgen, maar ook het risico verminderen om te worden opgejaagd door "zwervende" orka's die op dolfijnen jagen door samen te werken met lokale orka's die niet op dolfijnen jagen.
De onderzoekers geloven dat de relatie verder kan gaan dan het foerageren van voordelen. Voor dolfijnen helpt het langdurig mengen met een specifieke groep orka's die zich niet voeden met dolfijnen hen om verschillende soorten orka's te onderscheiden door middel van geluidskenmerken, waardoor echte natuurlijke vijanden in de open oceaan beter kunnen worden geïdentificeerd. Van "veilig onderkomen" tot "akoestisch leren" tot "gedeelde trofeeën", deze reeks potentiële voordelen zorgt ervoor dat dolfijnen ervoor blijven kiezen om met deze orka's te reizen, en legt ook de basis voor de twee partijen om een langdurige samenwerking te onderhouden.
Hoewel deze schietpartijen en monitoring ongekend bewijsmateriaal uit de eerste hand opleveren, benadrukken wetenschappers dat dit slechts het startpunt is voor het begrijpen van dit gecoördineerde systeem, en dat er nog veel belangrijke vragen moeten worden beantwoord. Hebben orka's die samenwerken met dolfijnen bijvoorbeeld een aanzienlijk hoger succespercentage bij het vangen van zalm dan individuen die alleen jagen? Zal deze samenwerking zich op de lange termijn vertalen in een betere lichaamsconditie of een groter reproductief succes? Het onderzoeksteam zei dat de volgende stap zal zijn om de prevalentie en ecologische betekenis van deze soortoverschrijdende gecoördineerde predatie in lokale orka- en dolfijnpopulaties te beoordelen door middel van langetermijntracking en kwantitatieve analyse.