Auto-ingenieurs werken al lang aan het verbeteren van de stijfheid van het chassis van voertuigen, omdat een sterker chassis van oudsher werd gezien als de sleutel tot verbeterde handling, efficiëntie en veiligheid. Maar Honda’s nieuwste innovatie daagt deze eeuwenoude wet uit: door de introductie van een flexibel chassisconcept biedt het nieuwe mogelijkheden voor voertuigdynamische prestaties.

De afgelopen 100 jaar kan de evolutie van autochassis worden omschreven als een voortdurend streven naar verbeteringen in de stijfheid. Het vroege doosvormige frame ontwikkelde zich tot een ladderframe en werd vervolgens opgewaardeerd tot een dragende constructie met geïntegreerde carrosserie en chassis, met een steeds prominentere stijfheid. Het traditionele doel van het vergroten van de stijfheid is het bestrijden van drie fundamentele fysieke spanningen: eigen gewicht (inclusief componenten, passagiers en vracht), torsie (draaikracht van de motor) en laterale versnelling (laterale krachten veroorzaakt door bochten en oneffen wegdek). Het doel van de ingenieurs is om de impact van deze druk op de vervorming van het chassis te minimaliseren, door de banden zo plat mogelijk op de grond te houden om een ​​voorspelbaar en stabiel stuur-, rij- en remgedrag te behouden.

Honda's ingenieurs stelden zich stoutmoedig voor: als "het vergroten van de flexibiliteit" wordt gebruikt in plaats van het blindelings verbeteren van de chassisstijfheid, kunnen de bovengenoemde doelen dan evenveel of zelfs beter worden bereikt? Hun antwoord ligt in het chassisplatform van de nieuwe generatie: door een controleerbaar flexibel gebied aan de voorkant van het frame te ontwerpen, kan het chassis op de juiste manier buigen en vervormen bij het draaien of bij zijdelingse botsingen op de weg, waardoor het buitenste voorwiel actief steviger op de grond wordt gedrukt en niet langer volledig afhankelijk is van de aanpassing van het ophangingssysteem. Dit ontwerp maakt volledig gebruik van de superieure laterale sterkte van moderne banden, bereikt een technische doorbraak in de laterale "elasticiteit" van het chassis binnen de veiligheidsgrenzen van de banden, en vermindert effectief de laterale vervorming die het ophangingssysteem moet weerstaan.

Naar verluidt zal dit nieuwe flexibele chassisplatform in 2027 het eerste zijn dat zal worden gebruikt in de belangrijkste modellen van Honda, waaronder Odyssey, Civic, Pilot, CR-V, enz., evenals in een aantal aankomende elektrische modellen. Het gemeenschappelijkheidspercentage van de componenten van het platform bedraagt ​​maar liefst 60%, waardoor het gebruik van dure materialen zoals aluminium wordt verminderd, het totale voertuiggewicht wordt verlaagd en de productiekosten onder controle worden gehouden.

De nieuwe chassisstructuur brengt ook veel extra voordelen met zich mee. Ten eerste kan het de bestuurder via het stuur een directere feedback over het weggevoel geven; ten tweede helpt het de impact van het rollen van de carrosserie op het passagierscompartiment te minimaliseren, waardoor het rijcomfort aanzienlijk wordt verbeterd; ten derde verbetert het de gladheid van het hele voertuig verder door de impact van oneffen wegoppervlak flexibel te absorberen. Het is vermeldenswaard dat Honda ook beweert dat deze chassisstructuur het veel voorkomende onderstuurprobleem (hoofdduwen) van modellen met voorwielaandrijving effectief kan oplossen.

Op het gebied van veiligheid is deze innovatie geïntegreerd in Honda's nieuwe generatie ACE-systeem (Advanced Compatibility Body Structure) en heeft het strenge crashtests doorstaan ​​in Japan en de Verenigde Staten. Volgens de fabrikant zal deze structuur de veiligheidsindicatoren van geldplatforms ruimschoots overschrijden. Het chassis zal ook Honda's nieuwste pitch control-technologie bevatten (zoals Agile Handling Assist en het bewegingsbeheersysteem dat zal worden gelanceerd in Prelude en Accord) om het voertuig een hoger niveau van dynamische stabiliteitscontrole te geven.