Het stille supersonische experimentele vliegtuig van de National Aeronautics and Space Administration (NASA) voltooide met succes zijn eerste testvlucht bij Lockheed Martin's beroemde "Skunk Works" bij de US Air Force Plant 42 in Palmdale, Californië op 28 oktober 2025.

In de jaren zestig werd civiele supersonische vlucht beschouwd als de toekomst van de luchtvaartindustrie. Ooit werd verwacht dat de Brits-Franse Concorde in grote hoeveelheden zou worden gekocht door grote luchtvaartmaatschappijen over de hele wereld. Uiteindelijk kwamen echter slechts twaalf Concorde-passagiersvliegtuigen en twee Tu-144-passagiersvliegtuigen in de reguliere passagiersdienst. De Tu-144 werd vanwege technische storingen vervroegd buiten gebruik gesteld. Er zijn veel redenen waarom supersonisch passagiersvervoer niet populair is geworden, waaronder technische, financiële en andere factoren, evenals politieke obstakels. Een van de grootste problemen is de geluidsgolf.

Sonic boom wordt veroorzaakt door de schokgolf die tijdens de vlucht voor het lichaam van een supersonisch vliegtuig wordt gegenereerd. De lucht wordt met kracht samengedrukt om een ​​kegelvormige golf te vormen. Wanneer de golf door de grond gaat, produceert deze een hard geluid van 110 tot 140 decibel, wat overeenkomt met donder. Dit is niet alleen irritant, het kan ook de levens van vee en dieren in het wild ontwrichten en zelfs ruiten verbrijzelen. Wat ernstiger is, is dat dit fenomeen binnenlandse milieu- en nationalistische tegenstanders in de Verenigde Staten redenen heeft gegeven om zich tegen de Concorde te verzetten en zelfs strenge regels op te stellen voor civiele supersonische vluchten.

Terwijl veel bedrijven over de hele wereld proberen een nieuwe generatie supersonische transportvliegtuigen te ontwikkelen, hopen mensen opnieuw de grootschalige ontwikkeling van supersonisch passagiersvervoer te bevorderen. Daartoe werkte NASA samen met Lockheed Martin om het X-59-prototype voor technologieverificatie te bouwen, met als doel supersonische vluchten haalbaarder en stiller te maken in de 21e eeuw.

De X-59 is een testvliegtuig met één stoel en als voornaamste taak het verifiëren van het nieuwe geometrische ontwerp van de romp om de sonische knal te verzwakken. Door de luchtstroom tussen de neus, romp en vleugels aan te passen, concentreert de schokgolf zich niet langer op de neus, maar wordt deze langs het oppervlak van het vliegtuig verspreid en naar boven geleid. Uiteindelijk werd de oorspronkelijk donderende sonische dreun teruggebracht tot een "geluidsstaking" van 60 tot 80 decibel, vergelijkbaar met het geluid van het sluiten van een autodeur, waardoor de impact op de grond aanzienlijk werd verminderd.

Deze doorbraak is niet alleen bevorderlijk voor de soepele werking van supersonische passagiersvliegtuigen in de toekomst, maar zal naar verwachting ook aanleiding geven tot herziening van de relevante regelgeving. Vervolgens zal de X-59 over gemeenschappen vliegen op specifieke supersonische routes om publieke feedback te verzamelen.

De eerste vlucht werd alleen met subsonische snelheden voltooid en de landingslocatie bevond zich in de buurt van NASA's Armstrong Flight Research Center. Het voornaamste doel van de eerste vlucht is het waarborgen van de luchtwaardigheid van het vliegtuig. In daaropvolgende tests zal NASA de X-59 ertoe aanzetten de geluidsbarrière te doorbreken en officieel de kernfase van het project te starten.

OJ Sanchez, vice-president en algemeen directeur van Lockheed Martin Skunk Works, zei: "We zijn verheugd om de eerste vlucht van de X-59 te realiseren. Dit vliegtuig is een bewijs van de innovatie en expertise van ons team en vertegenwoordigt ons leiderschap op het gebied van stille supersonische technologie."