Uit de laatste gegevens van het National Snow and Ice Data Center van de Universiteit van Colorado, Boulder, blijkt dat het piekbereik van het Arctische zee-ijs deze winter het laagste niveau bereikte sinds de satellietregistratie 47 jaar geleden begon. Dit is een van de ‘symptomen’ van de klimaatverandering die een mondiale impact zal hebben.

Elk jaar in maart bereikt het Arctische zee-ijs zijn maximale dekking en begint dan een smeltseizoen van zes maanden. Het Amerikaanse National Snow and Ice Data Center verklaarde dat het maximale bereik gemeten op de 22e van deze maand 14,33 miljoen vierkante kilometer bedroeg. Uit de gegevens blijkt dat dit 1,31 miljoen vierkante kilometer kleiner is dan het gemiddelde record van 1981 tot 2010 en 800.000 vierkante kilometer kleiner dan het laagste record in 2017.

Wetenschappers waarschuwen dat, hoewel de omvang van het zee-ijs het hele jaar door kleiner wordt, de zomer het belangrijkste seizoen voor de algehele gezondheid van de Arctische ijskap is. Dun ijs in de winter smelt sneller in de zomer, wat een vicieuze cirkel kan vormen: ijsvrije zeeën absorberen meer warmte, wat resulteert in een voortdurende verzwakking van het herstelvermogen van zee-ijs in de herfst en winter. Bovendien zal het smelten van het Arctische zee-ijs leiden tot een scherpe afname van het aantal ijsberen en hun fysieke zwakte.

Wetenschappers zeggen dat het Noordpoolgebied vier keer sneller opwarmt dan de rest van de wereld, en dat deze opwarming het weer elders zal beïnvloeden. Het luchtdruk- en temperatuurverschil tussen het noorden en het zuiden is kleiner geworden, waardoor de straalstroom verzwakt die het weersysteem ertoe aanzet dieper het zuiden in te trekken, wat leidt tot frequentere koude golven en stormen, en meer regen en sneeuw.

        

Gerelateerde artikelen:

Het smeltende zee-ijs in de Noordpool zou tot grote afkoeling in Europa kunnen leiden