Heb je dit oude gezegde vaak gehoord: gelukkige tijden zijn altijd van korte duur. Velen geloven dat de hersenen in wezen gesynchroniseerd zijn met een kunstmatige klok, die de tijd in zeer specifieke stappen van minuut tot minuut telt. Maar een neurowetenschappelijk onderzoek van de Universiteit van Nevada, Las Vegas laat zien dat dit niet is hoe onze hersenen werken.


Uit neurowetenschappelijk onderzoek is gebleken dat mensen het verstrijken van de tijd waarnemen op basis van het aantal ervaringen dat ze hebben, in plaats van op basis van een soort interne klok. Bron afbeelding: Universiteit van Nevada, Las Vegas

Dus wat is precies de ‘werkmodus’ van de hersenen? In feite neemt het menselijk brein het verstrijken van de tijd waar op basis van het aantal ervaringen dat het heeft, in plaats van een soort interne klok. Bovendien kan het verhogen van de snelheid of output tijdens activiteit ook de perceptie van tijd door de hersenen beïnvloeden.

Psycholoog James Hyman legt uit dat mensen de tijd beoordelen op basis van wat ze doen en wat er met hen gebeurt. "Als we stilstaan ​​en ons vervelen, verstrijkt de tijd heel langzaam omdat we niets doen of er niets gebeurt; omgekeerd, als er veel gebeurt, duwt elke activiteit onze hersenen 'vooruit'."

Hyman gaf het voorbeeld van twee fabrieksarbeiders die tijdens een dienst verantwoordelijk waren voor het maken van 100 kleine onderdelen. De ene medewerker voltooide de taak in 30 minuten, terwijl de andere 90 minuten nodig had. Uit monitoring en analyse bleek dat de tijd die nodig was om een ​​taak te voltooien geen invloed had op de hersenpatronen. Het brein is geen klok, het is een soort teller. Wat de hersenen registreren is een ‘sfeer’, een gevoel van tijd.

Hierbij gaat het opnieuw om de vraag hoe de hersenen tellen. Wanneer de hersenen een taak voltooien die een reeks bewegingen met zich meebrengt, beginnen verschillende vurende cellen samen te werken, waarbij ze de taak herhaaldelijk doorgeven aan verschillende groepen neuronen, vergelijkbaar met lopers die tijdens een estafette een stokje doorgeven. "De cellen werken samen en rangschikken zich in de loop van de tijd willekeurig om taken te voltooien. De ene cel neemt sommige op zich, en dan neemt een andere cel de andere over", zei Hyman. Met andere woorden: de cellen volgen beweging.

Het is deze telmethode van de hersenen die leidt tot het gevoel dat 'hoe meer je doet, hoe sneller de tijd verstrijkt'. Terugkomend op de oorspronkelijke vraag: er wordt vaak gezegd dat de tijd vliegt als je plezier hebt. Een nauwkeuriger uitspraak is eigenlijk: 'de tijd vliegt als je veel dingen doet'.

"Het kan grappig en soms overweldigend zijn als dingen te snel gaan. Maar we hoeven het niet als een puur mentale ervaring te beschouwen. In plaats daarvan helpt het als je het als een fysiek proces beschouwt", zegt Hyman. "Als je overweldigd bent, vertraag dan gewoon."

Dit leidt tot een aantal interessante verbindingen en toepassingen. Onderzoekers speculeren dat dit inzicht zou kunnen verschaffen in het omgaan met zaken als studeren en zelfs scheidingen.

Als we ons bijvoorbeeld iets willen herinneren, moeten we misschien langzamer gaan werken: wat tijd besteden aan studeren, dan de tijd nemen om door te gaan naar de volgende activiteit en onszelf wat rustige tijd gunnen. Omgekeerd, als je snel over iets heen wilt komen (zoals een relatiebreuk), ga dan meteen door met de volgende activiteit.

Al met al kan het beschouwen van de hersenen als een controleerbare fysieke entiteit mensen helpen meer controle te krijgen over hun subjectieve ervaringen.